एका रिकामटेकड्या(bencher) माणसाची आत्मकथा

           नमस्कार मंडळीनो,हा लेख तुम्ही वाचायला घेतला त्यासाठी तुमचे मनपूर्वक आभार.(कारण रिकामटेकड्या माणसाचे दुख आणखी कोण समजून घेणार!!). तसा मी एका कंपनीत लागलोय. चांगला पगार पण मिळतो. पण गंमत अशी आहे की एक महिना झाला तरी मला इथे काडीचे काम नाही . या AC वातावरणात साधी माशी पण नाही निदान त्याना मारण्याच काम तरी मी केला असत. मी सध्या प्रॉजेक्ट च्या शोधात आहे.त्यामुळे मला वरच्या लोकानी वेटिंग करायला लावली आहे. पण वेटिंग करता करता माझी वाट लागली आहे.दिवसभर मी नुसता कंप्यूटर समोर बसून टीवल्या बावल्या करत असतो(आणखी माझ्याकड़े  पर्याय तो काय).त्यामुळे एकडे तिकडे सारखी नजर मारीत असतो. कोण किती झोपतो,कोण किती काम करतो.कोण किती गप्पा मारता याची सर्व डीटेल माझ्याकडे आहे. जर सीनियर मॅनेजर ने मला संगितल की कोणाचा अप्रेज़ल करायाच आणि कुणाच नाही ते मी ठाम पानने सांगू शकतो.
          IT भाषेत माझ्या सारख्या लोकाना बेंचर म्हणतात.कुणी विचारल की तू कंपनीत काय करतो तर  त्याना सांगतो की मी बेंच वर बसलो आहे.(फिज़िकली नाही मेन्टल्ली म्हण्याचय!!!) माझ्या आजुबाजूला पण 3-4 बेंचर आहेत. त्याच्या पेक्षा मला जास्त बेंच वर बसण्याचा अनुभव  आहे. आम्ही सर्वानी मिळून एक कम्यूनिटी स्थापन केली आहे 'अखिल कंप्यूटर बेंचर कम्यूनिटी'.आणि प्रेसिडेण्ट मी आहे!. आमची प्रोग्रेस तशी फार चांगली आहे.आज पर्यंत मी ऑफीस मधील 3 प्रेम प्रकरणाचा सखोल अभ्यास केला आहे बाजूची मंजू त्या समोर  बसलेल्या प्रकाश च्या प्रेमात आहे. रोज ते निदान 30-40 लव-ईमेल एकामेकाना पाठवत असावे  असा सर्वे मी केलाय.आता पर्यंत मी 10 जनाना Youtube वर पिक्चर पाहाताना पकडलाय.आणि 5 जन कायम फसेबूक लावून बसलेले असतात.बॉस आला की प्रॉजेक्ट विंडो ओपन करतात. तसा कंपनी चा प्रोग्रेस रिपोर्ट बरा आहे.पण ऑफीस मध्ये फक्त काही काम करणार्‍या लोका मुळे कंपनी टिकून आहे असे वाटते. मी रिकामा असला तरी मी माझा वेळ वाया घालावत नाही इतर किती काम करतात हे निरीक्षण करून त्या वेळचा सदउपयोग करतो.
          मी एकदा मॅनेजर ला प्रॉजेक्ट मागण्यासाठी गेलो.आणि मला काम करायाच आहे म्हणून संगितल. मॅनेजर माझ्या कडे आश्चर्याने  बघू लागला.आणि म्हणाला "तू गंमत तर नाही ना करत आहे.माझ्या आयुष्यात फार कमी  Emplyee बघितले  की ज्याना काम करण्याची इच्छा आहे" मी थोडासा तिखट पाने हसलो आणि बोललो की "मला खरच काम हवाय बेंच वर बसून बसून कंटाळा आलाय"
         आता मला माझे मॅनेजर मला एक्सप्लेन करू लागले "आपल्या कंपनीत एकूण 700 Employee आहे काही काम स्व:तून करतात काहीजनाकडून करवून घ्यावे लागतात. आता कंपनीत आम्ही मुद्दामन काही बेंचर घेतले. ज्यामुळे बेंचर Employee सारखे एकडे तिकडे निरक्षण करत असतात.काही का असेना त्यामुळे काही Employee काम करतात.आता तुला एक महिना झाला तुला मी याच स्टेटस विचरणारच होतो. मला ईमेल करून सांग की प्रमाणिक पणे काम कोण करतो म्हणजे त्याचीच अप्रेज़ल मी करेल".काही वेळ मला समजेनाच  झाल की असाही बेंचर ठेवन्याचा  उद्देश असेल.पुढे मॅनेजर बोलू लागला " आम्ही कॅमेरे तसे खूप ठेवले पण खरे खुरे काम चुकार असले कॅमेरे शोधुन  काढत नाही. मग जीवंत कॅमरा म्हणजे तुम्ही बेंचर आम्ही त्याच्या आजूबाजूला ठेवतो.आणि अपेक्षा आहे की तू खरा खुरा सर्वे मला पाठावशील. त्यावर तुझा अप्रेज़ल डिपेंड आहे"मी तर हे एकूण गंगरून  गेलो.
      त्यनंतर, माझ्या मॅनेजर ला मी माझ्या महिन्या भरच्या संशोधनाचा रिपोर्ट पाठवला.तस त्यावर मला P.H .D करता आली असती.मॅनेजर ने माझी खूप स्तुती केली.आणि मला एका प्रॉजेक्ट वर पण असाइन केल. आज माझ्या हातात माझा अप्रेज़ल लेटर आहे.मी केलेल्या सखोल संशोधनाचा तो मोबदला आहे.मी आता कंपनीत काम करतो.आजबुजूला पण काही Employee  ही काम करतात.कारण आम्हाला माहीत आहे की आपल्या समोर एक बेंचर बसलेला आहे आणि त्याची ही नजर एकडे तिकडे फिरत असते.
      तुम्ही ब्लॉग जर कंपनीत वाचत असाल तर लगेच  बंद करा.कारण कोण जाणे कोणता बेंचर तुमच्यावर नजर ठेवून असेल?.

मी व मासे

        शरीरातली चेतना क्षीण झालेली होती. ऑफीस मधून रूम कडे परतत होतो. मी व माझे मित्र बरोबर चाललो होतो.त्याचे चेहरे थकलेले होते.आणि माझ्या चेहरया वरचेही भाव काही वेगळे नव्हते. त्रान नसलेलेया माझ्या एका मित्राने हॉटेलात जाउन जेवण करूया असा आग्रह केला.तसा मी रोजच्या मेस चा डब्बा खाउन कंटाळलेलो होतो.आणि इतराना विरोध करण्याची इच्छा नव्हती म्हणून हॉटेलात जाउन जेवण करण्याचा ठराव बिना बोलतच पास झाला.

       आम्ही हॉटेलात जेवलो. जाता जाता मला त्या होटेलात एक काचेची पेटी दिसली त्यात स्वच्छ पाणी होते आणि रंगीबेरंगी असे मासे पोहत होते.अशा सुंदर  मास्याना  पाहून काही वेळ का असे ना नयनसुख लाभत होते नाहीतर दिवसभर कंप्यूटर समोर बसून तीच 17 इंची कृत्रिम स्क्रीन बघने नशिबी!.दिवसे न दिवस असल्या कंप्यूटर स्क्रीन च्या किरणाची दृष्टीपटलाला सवय झाली. त्यामुळे असले सौंदर्य पहाणे कदाचीतच!. मी एकटक त्या मास्याकडे  बघत होतो.जेवण झाल्यानंतर ही माझे त्याबद्दलचे विचार  चालूच होते. ते मासे तसे सुंदर होते. असले सौंदर्य कुणाला क्वचितच भेटावे.पण विचार केला तर त्याचे तेच सौंदर्य त्याचेच  शत्रू झालेत म्हणून तर ते काचेच्या पेटीत बंदिस्त होते.त्याचे स्वांत्र्य ते काय?.बस मालकाने टाकलेल्या खाद्या  वर आयुष्यभर जगायचे आणि हॉटेलात येनारया जाणारया  चे  मनोरंजन करायचे!! याशिवाय त्याचे आयुष्या ते काय? त्या मास्याना  माहीत आहे का की या पेटी च्या बाहेर ही एक जग आहे ?.नाहीच माहित असणार. त्याना ते पेटीतले स्वच्छ वातावरण आणि मालकाकडून मिळणारे जेवण हेच सर्वास वाटत असावे. काय उपहास हा जीवनाचा!.

                 कदाचित त्या मास्याचे जीवन बर्‍याच जणाच्या वाटेला येते.लहानपणापासून शिक्षण घेत आपण उच्च पदवी मिळवतो.वाट्टेल ती मेहनत घेतो आणि मुलाखती ला आपण किती हुशार आहोत असे भासवून आपण नोकरी मिळवतो. नोकरी मिळवल्यावर आयुष्यात सगळे काही मिळवले असेच वाटते .म्हणजे शिक्षणाचा  उपयोग आपण एका company ची गुलामी मिळवण्यासाठीच करत नाही का?. मास्याच्या आयुष्यात त्याचे सौंदर्य त्याचे शत्रू ठरले तर आमच्या आयुष्यात आमचे शिक्षण!!.आणि पुढे नोकरी मिळाल्यावर ती टिकावी म्हणून वाट्टेल ती लाचारी  पत्करतो.कदाचित परीस्थिति चे  गुलाम बनतो. दाही दिशाचे समर्थ्या असणार्‍या या आपल्या जीवाचे उर्वरित आयुष्या अप्रेज़ल मिळण्यासाठी लागणार्‍या प्रयत्नातच जाते.माझे पॅकेज वाढावे बस हाच आमच्या नोकरीतील बाणा बनतो.आणि त्या मास्या प्रमाणे आम्ही लोक AC च्या वातावरणाला  आणि महिन्याला मिळणारया पगाराला भूलुन उर्वरित आयुष्या चार भिंतीच्या पेटीतच काढतो.दर महिन्याला पगार मिळन्यासाठी वाट पाहतो.त्यासाठी डेडलाइन वर पूर्ण केलेले काम Manager ला दाखवून त्यांची स्तुती मिळवायचा खोटा प्रयत्न करत असतो. हा पण तर एक आपल्या जीवनाचा मोठा उपहास नाही का?.

              मी ही एका AC रूम मध्ये बसून काम(?) करतो.चार भिंती मधले श्वास चार भिंतीतच राहतात.आयुष्यभर नोकरी करणार नाही हे तर निश्चित !.पण हे नोकरीमय चक्रव्युव तोडायाचे कसे हाच प्रश्न मनात असतो.याचे उत्तर मिळावे म्हणून मी पुन्हा त्या मास्याच्या  अवस्था बद्दल विचार करतो.त्या मास्याना काय हवाय ?.त्या पेटीतून बाहेर पडायचाय?.बाहेर जातील तर जीवनाची स्पर्धा. मोठे मासे ही असतील त्याची शिकार करणारे.स्वतच्या रोजी रोटी चाही प्रश्न आहेच की!!!.त्याना काय हवाय सेफ वातावरण,हमखास मिळणारे रोजचे जेवण की स्वातंत्र्य!!!. आणि त्याच्याच आयुष्याशी साम्य असलेल्या मला काय हवाय?.

            आता कंपनीत  ही Reception जवळ एक काचेची पेटी आणली आहे. त्यात पण सुंदर मासे आहेत रोज जाताना येताना मला ते दिसतात. रोज त्याच प्रश्नाचा कल्लोळ मनात चालतो. त्या मास्याच्या आयुष्यात आणि माझ्या आयुष्यात काय फरक?.मला काय हवय? हमखास मिळणारा पगार की स्वातंत्र्य!!!!!!रोज दिसणारी ती पेटी अजुन ही मला घायाळ करते. 

घडलो  मी  असा   काही  
जीवनात  सारे  ओघळत जाई 
पूर्ण विराम आणखी  गावत  नाही
वाट माझी  मी चालत  जाई

एक पाखरू मला दिसते.

एक पाखरू मला दिसते.
पाहून मला हुळूच हसते
जेव्हा काही बोलायचे असते
पाठ फिरून का बर फिरते

या गोष्टीवर विचार करतो

पुन्हा पुन्हा मी गर गर करतो

यावर मन माझे लिहित जाते

कागदावर शब्द उमटत जाते

एक पाखरू मला दिसते.

प्रेम पत्र मी तिला दिले
वाच म्हणून हे सांगतले
हुळूच तिने पत्र उघडले
नयन तिचे ते पाहू लागले
पाहून पत्र का ती हसते
त्यावर ती काय म्हणते
एक पाखरू मला दिसते.

ती म्हणाली :

“मुझे मराठी समज नही आती

क्या लिखा ये पढ नही पाती

में मराठी बोलणे से डरती हु

एसिलये तुझे देख के में भागाती हु

गलत न समज ये मेरे दोस्त

सिर्फ हिंदी हि में समजती हु "

त्यानंतर मी हिंदी शिकत राहिलो

कठोर परिश्रम घेत राहिलो

आणि मी हिंदी पंडित झालो

आता पत्र मन तिला लिहिते

एक पाखरू मला दिसते.

एक दिवस तिचे उत्तर आले

“क्या बकवास तू हिंदी लिखता हे
क्या बकवास तू हिंदी बोलता हे
न कर बोर ये दिल केहता हे

मेरे शादी का ये कार्ड हे

आना चाहता हे तो 

 चुपचाप बैठके आना हे”

हे सारे  आमच्या आयुष्यात घडते
असे झाले म्हणून खाचायचे नसते
खंबीर मानाने उभे राहायचे असते
आणि पाखरू दुसरे शोधायचे असते

मराठी चित्रपटाची वाट

नुसते मराठी चित्रपटाचे दर कमी करून  मराठी  चित्र  पुढे  धावणार  नाही .मराठी पाऊल जर पुढे टाकायचे असेल तर  त्यासाठी  प्रथमता  मराठी  चित्रपटाना तितके मजबूत  व्हावे  लागेल. आजच्या  market मध्ये  टिकण्यासाठी  ते  गरजेचे  आहे . नाहीतर कोणताही प्रेक्षक चित्रपट  पाहण्यास धजावणार नाही.