चाकोरीतले जीवन

तुझेच मन तुझेच अन्तरंग तुलाच फसवत आहे
मग कशास आशा जिंकण्याची, तूच तुला हरवत आहे

सामान्याच्याच  तू गर्दीतला गर्दीचाच तू भाग आहे
कशास उकडे तुला गर्दीतून ,तुझीच उष्णता तुला खात आहे

एकच दिनचर्या एकच रंग,याच रंगात तू भिजला आहे
कशास स्वप्न जागृत होण्याचे,ज्या स्वप्नात तू निजला आहे 

नित्यनियमाने जाता जाता एकदिवस मरण गाठायचे आहे
कशास भीती अशा मरण्याची ,तुझे जगणे तुला शोधायचे आहे

कथा-पटकथा-संवाद

         मला बर्‍याच दिवसापासून असा प्रश्न पडायचा की चित्रपटामधील कथा-पटकथा-संवाद यामध्ये फरक काय.जसा जसा मी या गोष्टीचा अभ्यास करू लागलो तसा या गोष्टीचा गोंधळ कमी होत गेला.कथा म्हणजे संपूर्ण चित्रपटाचा थोडक्यात परिचय. म्हणजे उदाहणार्थ लगान चित्रपट घेऊया याची कथा काय.तीन वर्षाचा लगान माफ व्हावा यासाठी एका इंग्रज  आणि भुवन ची क्रिकेट मॅचवर पैज लागते आणि ती मॅच भुवन जिंकतो व सार्‍या प्रदेशाचा तीन वर्षाचा लगान माफ होतो.लगान ची कथा एक ओळीत झाली.कथा एका ओळिपासून  8-10 ओळिपर्यन्त असु शकते.

       पटकथा म्हणजे थोडक्यात घटनाक्रम.8-10 दहा ओळिच्या कथेचा विस्तार पटकथेमध्ये होतो.पटकथा मध्ये फक्त घटनाक्रम अपेक्षित असतो.संवाद नाही. उदाहणार्थ:भुवन आणि त्याचे मित्र लपून क्रिकेट पाहत असतात.त्याना तो खेळ अनोळखी असतो.    ते खेळाबद्दल आपापले अंदाज  व्यक्त करू लागतात. तोच बॅट्समन ने मारलेला बॉल त्याच्याजवळ येतो. आणि वैगरे वैगरे अशी ही  पटकथा असते.संवाद हे पटकथे वरुन लिहिले जातात.कहिवेळेस पटकथा लिहिणारे वेगळे अणि संवाद लिहिणारे वेगळे असतात.पण प्रत्येक वेळेस पटकथा लिहिली जाते अस नाही. ते चित्रपटाच्या प्रक्रीये नुसार ठरते.कथा पटकथाकार आणि संवाद लिहिणारा जर एकच असेल तर बहुधा लेखक पटकथा न लिहिता प्रत्येक्ष संवाद लिहिण्यास घेतो.या संपूर्ण लिखाणाला फिल्म इंडस्ट्री मध्ये format  असतो.तो अभ्यासुनच  कथा-पटकथा-संवाद लिहायचे असतात.

अबोल प्रीत

कळून गेले सारे तरी बोलली नाही काही
वर्षे लोटली किती , पण परिस्थिती बदलली नाही

आम्ही वेडे खुळे  ,मागे लागलो का ग
तुच सांग आता, आम्ही मूर्ख का ग

लाज का वाटते आहे,प्रीत सांगण्याची
भीती का वाटते आहे,हृदय मागण्याची

तुला सांगण्याची ,भीती वाटते का ग
दे मला ग्वाही, पाहु वाट का ग

बंध का तोडत नाहीस ,मी वाट पाहत आहे
कधी येशील मिठीत  , स्वप्न मी सजवित आहे.


नाही बोलत माझ्याशी,घायाळ झालीस का ग
चिंब झालिस तू, अश्रुत न्हालीस का ग

वेळेचे ही बंधन तुजला , पाळायाचे आहे
कुठ पर्यंत वाट पाहु ,मरण्याचे श्वास आहे

वाट पाहण्याची ,कास धरतेस  का ग
प्रेम पडताळण्याची , परीक्षा घेतेस का ग

आम्ही मनाचे राजे

फिरुनी पाठ स्वप्नानी ,जगावयास आम्हा शिकवले
शिळे अर्थ लावूनि  ,भुलावयास आम्हा शिकवले

प्रयत्नाची कास धरली,हाती घेतली कामं

जगणे म्हणून जगणे झाले,नाही उरला राम

नशीब मानिले तर थट्टा आमची करता
काय ठावे तुम्हाला प्रश्न कसले विचारता

हळवी मन झाली आमची, परी फुटला ना त्याना पाझर
नको आहे ताप मज,केवळ यातनाचा इथे सागर

आज ना उद्या येईल असे, अर्थ शिकवतील जगण्याला
भाकित करितो आज जसे,जिंकून घेतील मरण्याला

पुरे पुरे आता, जगू द्या मजला माझे
काय पुसता आम्हाला ,आम्ही मनाचे राजे

आम्ही आनंदी कसे

काही ओघळती शब्द रडिचे ,आपसूक अश्रू मी प्यायचे
भाव आतला बाहेर नसे ,विचारती लोक तुम्ही आनंदी कसे

सोहळे मांडले जखमाचे,नाही उघडे करतसे
चेहर्‍यावर माझे खोटे हसे, विचारती लोक तुम्ही आनंदी कसे

आले लोक भेटायला,दुख बाजूला ठेवत असे
एकूण स्वर माझे ,विचारती लोक तुम्ही आनंदी कसे

जानले न भाव  कुणी मनाचे,जानले मी सर्वाचे

दाखवया गेलो जेव्हा ,विचारती लोक तुम्ही आनंदी कसे